((هرگاه که یکی از بندگان گنه کار پریشان روزگار دست انابت به امید اجابت به درگاه حق جل و علا

بردارد،ایزد تعالی در وی نظر نکند. بازش بخواند، باز اعراض کند.بازش به تضرع و زاری بخواند،حق

سبحانه و تعالی فرماید:یا ملائکتی قد استحییت من عبدی و لیس له غیری،فقد غفرت له.

(ای ملائکه من، قطعا شرم می کنم از بنده ام،غیر از من برای او کسی نیست.

پس او را می بخشم)

دعوتش را اجابت کردم و حاجتش را برآوردم که از بسیاری دعا و زاری بنده همی شرم دارم.

کرم بین و لطف خداوندگار               گنه بنده کردست و او شرمسار))

                                 *   *    *

ای برترازخیال وقیاس وگمان و وهم          وزهرچه گفته اندوشنیدیم وخوانده ایم

مجلس تمام گشت وبه پایان رسیدعمر     ماهمچنان دراول وصف تومانده ایم